ΟΗΕ- ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΜΑΝΤΕΛΑ – ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ

Ανδρί σοφώ πάσα γη βατή,

ψυχής γαρ αγαθής πατρίς ο σύμπας κόσμος.

(ρήση Στωικών φιλοσόφων)

 

Όλοι είχαν να πουν έναν επαινετικό λόγο για τον Νέλσον Μαντέλα, ακόμα και ηγέτες χωρών που βαρύνονται με πολιτικές στήριξης του καθεστώτος του Απαρτχάιντ στη Ν. Αφρική, το οποίο κράτησε 27 ολόκληρα χρόνια στη φυλακή τον θαρραλέο αγωνιστή και χαρισματικό ηγέτη του Λαού της Ν. Αφρικής.

 

 

Λίγοι θυμήθηκαν να πουν γιατί ο Μαντέλα παρέμεινε σχεδόν τρεις δεκαετίες δεσμώτης του Απαρτχάιντ, ποιοι εμπόδιζαν και παραβίαζαν την εφαρμογή των αυστηρότατων κυρώσεων, που είχε επιβάλει ο ΟΗΕ στο βάρβαρο καθεστώς; Ποιοι ψήφιζαν στον ΟΗΕ κατά των κυρώσεων αυτών; Ποιοι θησαύριζαν από την παραβίασή τους;

Τι έκαναν οι κυβερνήσεις της Δύσης (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης) όταν ως διεθνές Κίνημα κατά του Απαρτχάιντ και ως φιλειρηνικό κίνημα, είχαμε κατ΄ επανάληψη καταγγείλει την στρατιωτική συνεργασία των κυβερνήσεων του Ισραήλ με το ρατσιστικό καθεστώς της Ν. Αφρικής, ακόμα και για την παραγωγή πυρηνικών όπλων; Συνεργασία που τερμάτισε ο Νέλσον Μαντέλα όταν εξελέγη πρόεδρος της Ν. Αφρικής το 1994.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η απελευθέρωση του Νέλσον Μαντέλα και των συντρόφων του είχε αποτελέσει αιχμή του δόρατος αλλεπάλληλων κινητοποιήσεων του διεθνούς αριστερού και προοδευτικού κινήματος. Είχαν οργανωθεί πάμπολλες διεθνείς εκστρατείες κατά του απαρτχάιντ και παγκόσμια συνέδρια.

Ο ΟΗΕ είχε αναπτύξει πλούσια δράση, κατά του απαρτχάϊντ ήδη από το 1946.

Η καθιέρωση από τον ΟΗΕ της 21ης Μαρτίου ως Διεθνούς Ημέρας κατά των φυλετικών διακρίσεων, ορίστηκε για να τιμηθούν οι ειρηνικοί διαδηλωτές εναντίον των νόμων του απαρτχάϊντ , οι οποίοι είχαν δολοφονηθεί μαζικά (69 νεκροί) στις 21 Μαρτίου 1960 στην πόλη Σάπερβιλ της Ν Αφρικής. Το 1962, η ΓΣ του ΟΗΕ ζήτησε από τα κράτη-μέλη να διακόψουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το καθεστώς της Ν Αφρικής, να μποϋκοτάρουν τα προϊόντα της και να σταματήσουν όλες τις εξαγωγές τους σε αυτή. Στη συνέχεια, το 1963, η ΓΣ του ΟΗΕ επέβαλε εμπάργκο όπλων στη Ν Αφρική. Ακολούθησε, το 1965, η Διεθνής Σύμβαση για την εξάλειψη κάθε μορφής φυλετικών διακρίσεων, ενώ το 1966, η ΓΣ του ΟΗΕ καταδίκασε το απαρτχάιντ ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας εκφράζοντας ταυτόχρονα τη λύπη της για τη συνεργασία ορισμένων κρατών, συμπεριλαμβανομένων 3 μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας. Επρόκειτο για τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γαλλία. Το 1971 , η ΓΣ καταδίκασε τα bantustancamps και τη βίαιη μεταφορά εκεί αφρικανών, ενώ ζήτησε και το αθλητικό μποϋκοτάζ του απαρτχάιντ. Στη συνέχεια, το 1973 ψηφίστητκε η Διεθνής Σύμβαση για την καταστολή και τον κολασμό του αδικήματος του απαρτχάϊντ και στη συνέχεια, 1974, η ΓΣ του ΟΗΕ ανέστειλε το δικαίωμα της Ν Αφρικής να συμμετέχει στις εργασίες της. Στα ψηφίσματα του ΟΗΕ – και είναι χαρακτηριστικό αυτό – η ρατσιστική κυβέρνηση της Ν Αφρικής απαντούσε ότι το απαρτχάϊντ ήταν εσωτερικό θέμα και μη αρμοδιότητα του διεθνούς οργανισμού.

Τον Αύγουστο του 1978 ο ΟΗΕ είχε οργανώσει παγκόσμια διάσκεψη στη Γενεύη κατά των ρατσιστικών καθεστώτων στο Νότο της Αφρικής (Ν. Αφρίκη, Ναμίμπια, Ζιμπάμπουε) που είχε εγκρίνει πρόγραμμα δράσης, το οποίο και περιλάμβανε πρόσκληση για υποχρεωτικές κυρώσεις εναντίον του απαρτχάιντ.

«Το απαρτχάιντ – έλεγε η Διακήρυξη που είχε εγκριθεί – αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, προσβολή για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια».

Σε άλλο σημείο η Διακήρυξη καταδίκαζε τη συνεργασία Ισραήλ – Ν. Αφρικής, προειδοποιώντας για τη μη επέκτασή της στον πυρηνικό τομέα.

Ακολούθησε δεύτερη παγκόσμια διάσκεψη για το ζήτημα, το 1983, στη Γενεύη και πάλι.

Στο τέλος της δεκαετίας του 1980, με την υποχώρηση της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης ΗΠΑ-ΕΣΣΔ, το καθεστώς του απαρτχάιντ άρχισε να χάνει διεθνή στηρίγματα. Από το 1988, η Ναμίμπια είχε αρχίσει να βαδίζει προς την Ανεξαρτησία της, το ίδιο και η Ζιμπάμπουε. Η κατάρρευση του καθεστώτος του απαρτχάιντ ήταν ζήτημα χρόνου. Αποδεικνύεται και στην περίπτωση αυτή η στενή σχέση Δημοκρατίας, Ειρήνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κάτι που είχε συμβεί και στην Ευρώπη με την πτώση των δικτατορικών καθεστώτων στην Πορτογαλία, στην Ελλάδα και στην Ισπανία, μετά το 1973 κι ενώ η Ευρώπη ολόκληρη πορευόταν στη Διάσκεψη του Ελσίνκι (1η Αυγούστου 1975).

Με την ευκαιρία αυτή, οφείλω να αναφέρω, ότι δίπλα στον Μαντέλα βρέθηκε επί πολλές δεκαετίες, ο εκ Κορώνης προερχόμενος, φίλος, και συνάδελφός του, Γιώργος Μπίζος, γνωστός δικηγόρος, ο οποίος συμμετείχε και στη σύνταξη του δημοκρατικού Συντάγματος της Ν. Αφρικής μετά την κατάργηση του βάρβαρου καθεστώτος του Απαρτχάιντ. Ο Γ Μπίζος έχει γράψει και βιβλία (μεταφρασμένα και στα ελληνικά) για τους δύσκολους αγώνες κατά του απαρτχάιντ αλλά και για τη διαδικασία μετάβασης από το βάρβαρο καθεστώς στη δημοκρατία.

 

Υ.Γ. Ο ΟΗΕ είχε καθιερώσει και Ημέρες Δράσης για τον αγώνα του λαού της Ν Αφρικής: 16 Ιουνίου, Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης με τον απελευθερωτικό αγώνα στη Ν Αφρική (σε ανάμνηση της σφαγής του Σοβέτο), 9 Αυγούστου, Ημέρα Αλληλεγγύης με τον αγώνα των γυναικών της Ν Αφρικής, 11 Οκτωβρίου Ημέρα Αλληλεγγύης με τους πολιτικούς κρατούμενους στη Ν Αφρική.