ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΑΡΤΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΑΡΤΑ


Εμπνεόμενοι από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948), τις αποφάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) και τoν Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη του Συμβουλίου της Ευρώπης (1961), καθώς και  τους  αγώνες του ελληνικού λαού για κοινωνική δικαιοσύνη,

Τιμώντας τις αποφάσεις της Παγκόσμιας Διάσκεψης Κορυφής του ΟΗΕ για την Κοινωνική Ανάπτυξη (Κοπεγχάγη 1995),

Συντασσόμενοι με δήλωση του Προέδρου Αβραάμ Λίνκολν στο Κογκρέσο ότι «η Εργασία είναι ανώτερη του Κεφαλαίου» (1861),

Πιστεύοντας ότι μια κοινωνία δεν μπορεί να είναι ελεύθερη χωρίς την απελευθέρωση της γυναίκας και την ισότητα των φύλων,

Θεωρώντας ότι στον 21ο αιώνα των ποικίλων αλληλεξαρτήσεων,  η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι μόνο οικονομική, αλλά οφείλει να είναι και κοινωνική, οικολογική και ανθρώπινη,

 

Διακηρύσσουμε

  1. Τα κοινωνικά δικαιώματα είναι αναπαλλοτρίωτα και αδιαίρετα από το ευρωπαϊκό κεκτημένο της δημοκρατίας και του συνόλου των δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αποτελώντας την καρδιά του σύγχρονου πολιτισμού της Ευρώπης και του Κόσμου. Άρα, η άρνηση και πολύ περισσότερο οι προσπάθειες κατεδάφισής τους ισοδυναμούν με πολιτιστική αντεπανάσταση.

  2. Η πλήρης κατοχύρωση και προστασία των δικαιωμάτων αυτών, ιδιαίτερα στον τομέα της εργασίας, των γυναικών συμπεριλαμβανομένων, δεν είναι αντίθετη με την οικονομική ανάπτυξη, αλλά αποτελεί προϋπόθεσή της.

  3. Βασικός μοχλός καταπολέμησης των κοινωνικών ανισοτήτων είναι οι καθολικές και παρεχόμενες δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες, στων οποίων την ιδιωτικοποίηση αντιτασσόμαστε.

  4. Το δικαίωμα της κοινωνικής προστασίας αφορά όλους τους ανθρώπους αυτής της χώρας, των παιδιών συμπεριλαμβανομένων.

  5. Απαιτείται εξάλειψη της κοινωνικής ανισότητας σε σχέση με τον χρόνο μη αμειβόμενης εργασίας των γυναικών για την φροντίδα των παιδιών και της οικογένειας, που συνιστά ένα είδος σύγχρονης δουλείας.
     
  6. Αιτία άρνησης όλων των δικαιωμάτων αποτελεί η ανεργία, γι αυτό η καταπολέμησή της συνιστά προτεραιότητα για κάθε κοινωνία, της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης. Η πλήρης απασχόληση οφείλει να αποτελεί διαρκή και αδιαπραγμάτευτο στόχο της Ελληνικής Πολιτείας.

  7. Η έννοια της συνανάπτυξης οφείλει να αφορά όχι μόνο την κοινή ανάπτυξη της Ελλάδας με τις γειτονικές χώρες και λαούς, ιδιαίτερα των Βαλκανίων, αλλά και το εσωτερικό της χώρας, που χαρακτηρίζεται από μεγάλες κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες. Κατ’ επέκταση, διεκδικούμε και ελληνική συνανάπτυξη, με τον τερματισμό κάθε μορφής κοινωνικού αποκλεισμού, είτε πρόκειται για ομάδες Ελλήνων πολιτών, όπως οι Ρομά, είτε για μετανάστες και πρόσφυγες.

  8. Η Ελληνική Δημοκρατία, ως σύγχρονο κράτος, οφείλει να εφαρμόζει πολιτικές, τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο, κοινωνικής ένταξης για τις κατηγορίες αυτές του πληθυσμού.

  9. Ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα μπορεί να αποτελέσει εργαλείο για την ανακατανομή του πλούτου εντός της χώρας, με στόχο τον τερματισμό της υποφορολόγησης των πλουσίων και δικαιότερη φορολόγηση του πλούτου και του μεγάλου κεφαλαίου.

  10. Ζητούμε η επιδρομή στα κοινωνικά δικαιώματα, την περίοδο των μνημονίων της ακραίας λιτότητας, να χαρακτηριστεί έγκλημα κατά του Ελληνικού λαού, με ρητή δέσμευση της Πολιτείας για αποκατάσταση όλων των αδικιών.  

Αθήνα, 20 Φεβρουαρίου 2019